Hoop

Ik heb met een van pijn vertrokken gezicht zitten kijken naar Groningen - Ajax. Het was zo ongelooflijk slecht dat ik met geen mogelijkheid met een strak gezicht die wanvertoning kon aanzien. Het ontbreken van de vertrokken Eriksen en nog altijd herstellende Siem de Jong is een aderlating die eigenlijk niet moet kunnen. Het is een ongezonde afhankelijkheid die we allemaal wel aan zagen komen maar waar we nu toch van schrikken.

Als Ajax in vorm was geweest was het leed waarschijnlijk nog wel te overzien geweest maar de ploeg speelt misschien wel het slechtste voetbal dat het sinds het aanstellen van Frank de Boer heeft gespeeld. Paniek in de tent? Bij elke andere trainer misschien wel maar Frank de Boer is de afgelopen jaren altijd onverstoorbaar geweest, met name op die momenten waar Ajax het moeilijk had. Die onverstoorbaarheid en daarmee het vertrouwen dat Frank altijd uit bleef stralen is altijd datgene geweest dat velen aan hem hebben bewonderd.

De Boer zal ook nu ongetwijfeld weer terug grijpen op die formule. Rust uitstralen, spelers vertrouwen geven en proberen die ploeg weer aan het voetballen te krijgen. Geen eenvoudige opgave maar tegelijkertijd mag het vertrek van een enkele speler niet tot in ineenstorting van de hele ploeg leiden. Nu is vertrouwen geven erg goed, maar moet je een speler week na week laten ploeteren als het gewoon niet lukt? Moet je Schøne en Sightorsson verloren over een veld laten zwerven terwijl het gewoon niet wil? Moet je vasthouden aan een Bojan op de zijkant terwijl die steeds vanuit het midden gevaarlijk wordt? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Ik hoop op Danny Hoesen en Lucas Andersen. Ik hoop op Bojan op 10. Ik hoop combinerend vermogen en brutaliteit binnen de lijnen. Ik hoop op Schøne in vorm, maar dan als ideale 12e man. Ik hoop op Frank de Boer. Met vertrouwen en geloof in het eigen spelletje, maar ook op spelers die Ajax die impuls kunnen geven die het nodig heeft.

Oh ja, en ik hoop ook nog op een potje voetbal wat het aanzien waard is.

De klassieker van het talent

De klassieker staat weer voor de deur, een klassieker waar talent zich zal moeten laten gelden. Een klassieker waar een aantal jongens echt een kans krijgt om zich te onderscheiden. Snel geteld ontbreken er aankomende zondag maar liefst 4 Oranje internationals die normaliter basisspeler zijn bij hun club. Of dat voor Ajax of voor Feyenoord de grootste verzwakking is twijfel ik nog over hoewel gevoelsmatig het verlies van Siem de Jong echt een dreun van enorme proporties is voor Ajax.

Siem was tegen AZ, met een ingeklapte long, nog altijd een van de beste Ajacieden op het veld, maakte 90 minuten vol en scoorde zelfs. Voor de duidelijkheid, de meeste mensen vinden boodschappen doen al duidelijk niet leuk met een klaplong, Siem trainde en speelde er gewoon mee. Toch wel een baas die vent. Een vent die ook al weer een tijdje een plekje heeft in de club van 100. De club van 100 is een lijstje van spelers die meer als 100 wedstrijden voor Ajax 1 speelden. In de huidige selectie zitten drie spelers die bij die club horen namelijk Siem de Jong, Toby Alderweireld en Christian Eriksen. Namen die wie deze transfer periode al heel veel hebben gehoord.

Het is mooi dat onze grootste talenten en beste spelers bij die club van 100 horen. Een eminent lijstje met Sjaak Swart op plek 1 en Johan Cruijff op, waar anders, plek 14. Trainer Frank de Boer staat op een zeer respectabele 7e plek met 329 officiële duels voor Ajax. Mooi dus dat onze grootste talenten van dit moment zich ergens in die lijst mogen ophouden maar wie gaat er ooit nog aan 200 of zelfs 300 wedstrijden voor Ajax 1 komen? En dus blijft de klassieker voorlopig een wedstrijd van talenten, jongens die graag willen maar er voornamelijk toch nog niet zijn.

De klassieker is weer een echte wedstrijd. Fijn, prettig, leuk. Maar het is ook nog altijd een veredeld potje jeugdvoetbal aangevuld met hier en daar een ervaren speler. Alleen daarom al zou ik graag zien dat spelers wat langer blijven. Die klassieker betekent weer iets, nu het nog echt een wedstrijd van formaat maken tussen de Nederlandse grootmachten. Misschien ben ik wel wat weemoedig, zeker naar het doorlezen van die club van 100 lijst.

Aanstaande zondag dus de klassieker. Feyenoord zet weer in op plan P in de hoop dat de scheiding van de Italiaanse midvoor niet in de war raakt. Maar goed, je kan altijd een blessurebehandeling veinzen om je haar te kammen... maar Ajax zonder de man van de goals, kracht en het koppen, dat wordt nog een hele uitdaging. Ik hoop persoonlijk op Lucas Andersen als vervanger, een schitterende voetballer met een fijne techniek, een goede actie en scorend vermogen. Een speler die die club van 100 van mij ruimschoots mag gaan halen. Als het dan toch om talent moet draaien, moet het talent maar spelen ook.

Goed voorbeeld doet goed volgen

Er vertrekken elk seizoen spelers bij Ajax. Soms gaan ze naar echte topclubs, vaker gaan Ajax spelers tegenwoordig naar subtoppers in grote competities. Denk aan ploegen als Liverpool (Suarez), Tottenham (Vertonghen) en Newcastle (Anita), de bestemmingen van de drie meest spraakmakende transfers van Ajax spelers de afgelopen jaren. Transfers waar ik niet bepaald warm van wordt. Ik heb geen idee of dat mooie clubs zijn of niet, maar ik vind het schrijnend dat een buitenlandse subtopper of zelfs middenmoter kennelijk een prettigere bestemming is dan Ajax.

Nog pijnlijker wordt het als Ajacieden kiezen voor clubs als Kasımpaşa. Ik weet niet wie er ooit van had gehoord, maar voor mij was de transfer van Ryan Babel naar die club echt de eerste keer dat ik er voor hoorde. Ook dat zal een leuke club zijn maar is dat dan een sportieve verbetering ten opzichte van Ajax? Ik geloof er eerlijk gezegd niets van. Het is gewoon kiezen voor het geld. Dat moet Ryan Babel zelf weten maar ik krijg daar als fan toch nare gevoelens bij.

Dan Toby Alderweireld, die wees Norwich City af. Geen aansprekende club maar toch keurig 11e in de Premier League afgelopen jaar. Eindelijk een speler die niet rücksichtslos kiest voor een buitenlandavontuur maar op het oog toch ook kiest voor een sportieve uitdaging. Dat stemde mij al redelijk vrolijk maar Christian Eriksen maakte er een kleine feestje van. Bayer Leverkusen meldde zich voor Eriksen maar werd resoluut afgewezen door de jonge Deen. Reden? Geen sportieve verbetering. Voor degene die de Bundesliga niet volgen, Bayer Leverkusen was de #3 achter Dortmund en Bayern in Duitsland. En plotseling begint het een en ander in het buitenland ook te leven, want Talksport vraagt zich plotseling af of Liverpool, dat in de markt zou zijn voor Eriksen, wel kan bieden wat Eriksen vraagt?

Er groeit een besef dat een buitenland avontuur niet noodzakelijk goed is voor een speler. Er wordt niet alleen voor het geld gekozen maar ook voor de sportieve ambitie. Europees voetbal, prijzen pakken en uitkomen voor de nationale ploeg. Zaken die voor een flink aantal spelers die weg zijn gegaan deels of geheel van de radar zijn verdwenen. De Eredivisie is daarin toch een belemmerende factor. Een leuke opleidingscompetitie maar te zwak om langere tijd in te verblijven. Daarom doet de nieuwe lijn van Ajax mij goed, maar ook zoals men in Rotterdam bezig is en zelfs wat PSV nu voor ogen heeft met Cocu.

Uiteindelijk ligt daar namelijk ook een deel van de oplossing voor Ajax. Niet in het alleen in het eigen beleid, maar ook in de eigen competitie. Zonder degelijke competitie met tegenstanders van Europees niveau is op termijn geen structurele verbetering mogelijk. Het moet voor spelers een uitdaging zijn in de Eredivisie te spelen en dan kunnen ze op iets latere leeftijd altijd nog gaan cashen in het buitenland. Als een club uit het buitenland komt moet een transfer niet vanzelfsprekend zijn, een speler moet het gevoel hebben in Nederland voor meer te voetballen dan alleen een vet contract bij Kasımpaşa's, Newcastles en Kiev's van deze wereld. Eriksen, Alderweireld en Siem de Jong tonen het goede voorbeeld, eens kijken of dat voorbeeld doet volgen.