Lef

Eindelijk begint de competitie weer, en hoe! Meteen staan krakers tegen twee van de grootste rivalen op het programma. Dit zijn niet alleen confrontaties tussen rivaliserende clubs en supportersgroepen maar ook een confrontatie tussen stijlen. Zowel Feyenoord als sinds dit seizoen PSV trachten te bouwen op de eigen jeugd maar toch zijn er flinke verschillen met Ajax.

Bij PSV is de nieuwe filosofie nog altijd zeer broos. Het is zelfs maar de vraag of men er zelf wel echt in gelooft gezien de kleine miljoen euro die men overmaakt aan Fulham voor 16 wedstrijden van Ruiz. Om een speler die al seizoenen nauwelijks speelt aan te trekken voor een salaris waar de rest van de selectie vermoedelijk van verbleekt getuigt van weinig vertrouwen in de nieuwe filosofie, om over de broze financiële situatie van de Eindhovenaren maar niet te spreken. In Lampegat durven ze de stap om echt de eigen jeugd het vertrouwen te geven gewoon niet te maken. Geen, resultaat, geen vertrouwen, geen doordacht plan om met de nieuwe filosofie echt stappen te maken.

Dat is bij Feyenoord noodgedwongen anders. Financieel gezien komen de Rotterdammers van nog veel verder en al jaren lang is er nauwelijks ruimte om spelers te halen. Als gevolg heeft Feyenoord geen keuze of er wel of geen vertrouwen is in de filosofie, men heeft het gewoon te doen met eigen jeugd, aangevuld met spelers die relatief goedkoop kunnen worden aangetrokken. Dat is een verschil, want waar Feyenoord noodgedwongen keuzes maakt, maakt Ajax deze keuzes uit vrije wil. Maar er is een verschil dat nog opvallender is, namelijk dat Feyenoord tot nu toe de nieuwe filosofie niet aan resultaat weet te koppelen.

Juist dat is wat Ajax zo goed is afgegaan de afgelopen seizoenen. Niet alleen wordt er gespeeld met veel zelf opgeleide spelers, er wordt gespeeld in een herkenbaar systeem waar goede resultaten mee worden behaald. Dat heeft te maken met lef. Lef om een ambitie uit te spreken in een land waar zo'n uitgesproken ambitie vaak lacherig wordt ontvangen. Lef om niet zomaar de transfermarkt op te gaan maar gewoon vertrouwen te schenken aan eigen spelers. Lef om telkens weer een risico te nemen door in de lagere elftallen te vissen voor iemand die er dan meteen moet staan. En die Amsterdamse lef betaald zich uit met succes.

Er komen 2 krakers aan. Zou het zweet ze al in de bilspleet staan in Rotterdam en Eindhoven?

Profs

Frank de Boer staat bekend als een ultieme professional. Hij eist altijd het uiterste van zichzelf en anderen. Op vrijwel alle fronten bij Ajax is zijn hand daarin duidelijk maar ook qua professionaliteit ziet iedereen dat Ajax stappen heeft gemaakt. In een recent interview zei Thulani Serero eigenlijk hetzelfde, hij moest wel professioneler met zijn sport omgaan om een vaste kracht te worden bij Ajax. Ajax geeft ook niet voor niets voedselpakketten mee aan de spelers, alles om de spelers zo optimaal mogelijk voor te bereiden op wedstrijden.

Uiteindelijk moet professionaliteit uit de spelers zelf komen. Afgelopen zomer verdwenen op dat gebied de laatste dissonanten uit de selectie. Al eerder werd bijvoorbeeld afscheid genomen van Mounir el Hamdaoui die in zijn gedrag niet professioneel genoeg was. Deze zomer mochten Sulejmani en Boerrigter ook vertrekken uit Amsterdam. Mickey Sulejmani liep seizoenen lang met een overduidelijk overgewicht rond op de Toekomst en stond niet bepaald bekend als een trainingsbeest. Derk Boerrigter's probleem lag op een ander front, Derk weigerde namelijk in de spiegel te kijken, alles lag altijd aan een ander terwijl een echte prof eerst de handen in eigen boezem dient te steken.

Een trainer zal niet snel roepen dat hij een speler liever arm dan rijk is maar stiekem zal Frank het vertrek van deze heren niet rouwen. Bij een trainer die veel hecht aan een professionele instelling zullen dit soort mannen mateloos irriteren. Wat er achter blijft is een selectie aan profs. Jongens die keihard werken en zich realiseren dat succes ze niet aan komt waaien. Daarin schuilt het succes van een speler als Serero dit seizoen, maar ook het succes van bijvoorbeeld Daley Blind die ondanks veel kritiek nooit het hoofd liet hangen. Maar ook Kenneth Vermeer kon op lovende woorden rekenen van FdB door zijn positieve houding ondanks dat hij gepasseerd is door Jasper Cillissen. Hard werken, gezond leven en vooral goed naar jezelf kijken.

Als Frank de Boer nu in Belek over het trainingsveld kijkt zal hij toch met plezier concluderen dat daar 26 fitte en gemotiveerde professionals lopen. Heren die begrijpen wat er wordt gevraagd en daar hun stinkende best voor doen. En De Boer betaald dat terug aan zijn spelers, want als je goed presteert krijg je kansen van Frank de Boer om je te laten zien. Reeds 16 jeugdspelers(*) debuteerde onder Frank de Boer, bewijs dat je bij goede resultaten gewoon je kans gaat krijgen. Maar die kansen moet je wel zelf verdienen. Daar moet je keihard voor werken. Dat is maar goed ook want de tijd dat het succes Ajax wel aan kwam waaien ligt ruim achter ons.


* 16 jeugdspelers debuteerden on Frank de Boer
Seizoen 10-11: Bonevacia, Jozefzoon, Özbiliz, Ebecilio, Lukoki, Castillion en Boilesen
Seizoen 11-12: De Sa, Van Rhijn, Ligeon, Koppers en Klaassen
Seizoen 12-13: Fischer, Dijks, Veltman, Sporkslede en Denswil
Seizoen 13-14: Van der Hart, Riedewald

2013

Het voetbaljaar zit er op voor Ajax. 2013 was een vreemd jaar voor Ajax. Een jaar waarin prachtige en blamerende resultaten elkaar afwisselden, soms in hoog tempo. In elk jaar waar het goede en het slechte elkaar beurtelings aflost is en natuurlijk veel te bespreken en dit jaar was geen uitzondering.

Als absoluut dieptepunt heb ik het ontslag van David Endt beleeft. David Endt is een clubman pur sang, een liefhebber, een icoon. Het is zo'n persoon waar je zuinig op moet zijn. Er schenen overigens best moverende argumenten te zijn om David Endt uit zijn functie van teammanager te ontheffen. Er scheen nogal wat fout te gaan op inhoudelijk gebied, ook deden de geruchten de ronde dat Endt zich te veel met de spelers bezig hield. Toch denk ik dat er best andere mogelijkheden waren geweest voor Ajax om dit clubicoon netter te behandelen dan dat nu gebeurt is.

Op sportief gebied was het echec tegen Steaua Boekarest voor mij persoonlijk een dieptepunt. Dat mijn Ajax verliest van zo'n matige ploeg mag gewoon niet gebeuren. Het toont ook de wisselvalligheid van Ajax in Europees verband aan in de afgelopen periode. Hoewel Ajax in de competitie een stuk constanter is ging de ploeg van FdB tegen PSV met 4-0 beschamend ten onder in Eindhoven. Dit zijn wisselvalligheden die eruit moeten. Dat je verliest kan gebeuren, maar niet op een manier zoals dat tegen Steaua of PSV ging. Dat is Ajax onwaardig.

Desondanks was Ajax in 2013 verreweg de beste ploeg van Nederland. Het gat met #2 Vitesse is maar liefst 10 punten. Het 32e kampioenschap was dus logisch te noemen maar natuurlijk wel een hoogtepunt. Dat 3e kampioenschap op rij was ook psychologisch een voltreffer want bij de concurrentie zal men zich ondertussen zo langzamerhand wel afvragen wat er moet gebeuren om dit Ajax te verslaan. Daarmee heeft Ajax toch iets van die onoverwinnelijke uitstraling hervonden waar Ajax beroemd en berucht om is.

Het hoogtepunt op het veld was natuurlijk de 2-1 overwinning op Barcelona in eigen huis. De beste 1e helft die Ajax in meer als 15 jaar heeft gespeeld. Ajax was superieur in elk opzicht en een afgang voor Barcelona leek in de maak. Die afgang kwam er ook maar niet zoals wij allen dachten en hoopten. Veltman liep vroeg in de 2 helft tegen een rode kaart aan waarna een heroïsch gevecht volgde wat de overwinning alleen maar meer glans gaf.

Daarmee kom ik aan op de vraag die ik eigenlijk aan alle andere Ajacieden wil stellen: Wat waren jullie Ajax hoogte- en dieptepunten van 2013?

Nederlands succes

Het kriebelt in Amsterdam. In de Eredivisie is Ajax al weer 3 seizoenen de te kloppen ploeg maar morgen kan Ajax zich plaatsen bij de beste 16 ploegen van Europa. Morgen kan de uitgesproken ambitie om weer bij de Europese top te gaan horen kracht bijgezet worden. Morgen kan Ajax bewijzen dat Nederland niet alleen supermarkt is voor de grote competities maar dat we zelfs ook nog meedoen. Natuurlijk weten we allemaal wel dat Ajax met een eventuele overwinning morgen er nog lang niet is, maar nadat de Eredivisie lange tijd platgeslagen en uitgeteld leek zou het wel een nadrukkelijke zet in de rug zijn van de clubs die op eigen kracht overeind proberen te blijven.

Waar Ajax in toenemende mate kritiek krijgt over het aankopen van jeugdspelers heeft men het succes van dit seizoen toch nadrukkelijk te danken aan spelers uit eigen kweek. Het is tekenend dat de drie beste spelers dit seizoen allemaal een echte Ajax achtergrond hebben. Joël Veltman, Daley Blind en Davy Klaassen hebben de kritiek van de eerste maanden weten te verstommen en hebben Ajax aan de hand genomen. Alle drie kwamen ze op jonge leeftijd naar Ajax. Alle drie hebben met tegenslag te maken gehad en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze daarom en daardoor nu sterk genoeg blijken om Ajax in binnen- en buitenland aan de hand te nemen.

Bij Feyenoord en PSV zou iedereen daarom moeten staan juichen als Ajax zich woensdag weet te plaatsen voor de volgende ronde van de Champions League. Een succes voor Ajax betekent dat het voor Nederlandse ploegen mogelijk is en blijft om met relatief bescheiden middelen je te meten met de rest van Europa. Het bewijst waarom Nederlandse ploegen zich moeten blijven concentreren op de jeugd en het opleiden voor jonge voetballers zonder daarbij hun ziel te verkopen aan het grote geld zoals Vitesse dat heeft gedaan.

Juist een constructie zoals Vitesse die is aangegaan zal namelijk de doodsteek voor de Eredivisie zijn als dat fenomeen zich gaat verspreiden. Je verkoopt de club en maakt jezelf daarmee speelbal voor de grote competities. Je accepteert dan dat clubs als Chelsea en Manchester City zich scheel kopen en onze Eredivisie als een veredelde beloftecompetitie gaan gebruiken. Geen kans meer op een solide beleid want je krijgt een komen en gaan van huurlingen, geen kans om ooit nog te bouwen aan een goed elftal. Jaar in en jaar uit dansen naar de pijpen van een rijke oliesjeik of oligarch en maar zien waar het schip strandt. Het is wat mij betreft een spookbeeld, een valkuil die we ten koste van vrijwel alles moeten ontwijken.

Heel Nederland zou dus morgen gespannen op de bank moeten zitten, zwetend van spanning en hopend dat Ajax het geslepen Milan van Allegri naar de Europa League gaat verwijzen. Een overwinning voor Ajax betekent namelijk meer dan alleen succes voor de "joden", het is een succes dat heel voetbalminnend Nederland hoop voor de toekomst zou moeten geven.

Vooruit

Ajax wint weer eens. Na een draak van een oktobermaand, niet de eerste onder Frank de Boer, pakte Ajax tegen Celtic de laatste strohalm voor een Europees voortbestaan en trok de ploeg tegen NEC die positieve lijn door. Goed was het zeker nog niet maar resultaten zijn nu even belangrijker dan goed voetbal. Ook de afgelopen 2 wedstrijden was het voetbal van de ploeg als geheel gewoon zwak. Te traag, niet zuiver genoeg en te voorspelbaar maar bij vlagen was de kwaliteit die in dit Ajax schuilt toch zichtbaar. Die kwaliteit uit zich op het moment echter voornamelijk in individuen.

De meest spraakmakende van die individuen is zonder twijfel Joël Veltman. Vorig jaar nog uitlachen door de "kenners" van VI na een verdedigingsfout tegen Vitesse, nu geselecteerd door bondscoach Louis van Gaal. De jonge Veltman heerst in de Ajax verdediging en doet mij denken aan een jonge Jan Vertonghen. Waar zijn kompaan Stefano Denswil nog jeugdige foutjes maakt lijkt Veltman ongevoelig voor de voetballende malaise om hem heen. Het is natuurlijk nog veel te vroeg meteen in hosanna te ontsteken. Zie de terugval van bijvoorbeeld Ricardo van Rhijn die mijlenver verwijderd is van zijn vorm toen hij doorbrak. Veltman toont wel dat Ajax nog altijd hele goede voetballers van eigen bodem in huis heeft.

Dit wordt onderschreven door de andere jongens die de afgelopen wedstrijden Ajax aan de hand hebben genomen. Daley Blind als controleur, Davy Klaassen op het middenveld en natuurlijk Siem de Jong die als ersatz-spits weer veel indruk maakt. De rol en met name creativiteit van Lasse Schöne mag niet onderschat worden maar Ajax wordt toch wel aan de hand genomen door Nederlandse jongens uit de eigen opleiding. Dit is natuurlijk een observatie ingegeven door 2 wedstrijden en daarmee doordrenkt van opportunisme maar het is prettig om te zien hoe eigen aanwas niet ten onder gaat.

Hoe anders is dat bij de concurrentie. Vitesse is de vazal van Chelsea en kan slechts een representatief elftal opstellen met dank aan de kapitaal krachtige club uit Londen. PSV drijft op aangetrokken krachten. Het talent krijgt dit jaar wel kansen maar weet die nog niet te verzilveren en in Rotterdam kijkt men regelmatig jaloers hoe talenten na het verlaten van de Kuip opleven in dienst van de concurrentie. Met die observaties in het achterhoofd is het een compliment dat in Amsterdam de eigen jonge spelers in staat blijken te zijn om het voortouw te nemen.

De kritiek van de afgelopen periode op het presteren van Ajax is volledig terecht maar af en toe is het goed het positieve te benadrukken. Het meest positieve van de afgelopen periode zijn zonder meer de jonge twintigers van Ajax. Twintigers die die alleen maar beter kunnen worden, twintigers die het gelijk van van de ingezette koers moeten gaan bewijzen. Het moet vooruit en de eigen jeugd is daarin absoluut de sleutel.

Zuiver en hard

Wie afgelopen vrijdag naar het Nederlands elftal heeft gekeken zag tijdens die wedstrijd Nigel de Jong op één element masterclass geven. Ik hoop dat de controleurs en centrale verdedigers notities hebben zitten maken want Nigel deed die avond alles goed waar het bij Ajax nog aan schort. Ik heb het niet over de power van Nigel de Jong of zijn bevlogenheid. Niet over zijn duelkracht of zijn tomeloze inzet. Nee, ik bedoel de inspeelpass van Nigel de Jong.

Nigel de Jong heb je er niet bij voor het voetbal. Die heb je voor het bikkelen. Nigel moet dus zodra hij een bal krijgt maar één ding doen en dat is deze meteen inleveren bij balvaardigere spelers. Ik heb zitten genieten van de wijze waarop Nigel dat deed. Hij verzandt geen moment in het rollertje breed of ziekenhuisballetjes waar geen idee achter zit. Nigel probeert telkens de diepte te zoeken en elke inspeelpass is zuiver maar vooral ook hard. Het zijn ballen die niet te belopen zijn voor een tegenstander, ballen waarmee een speler met een goede balbehandeling meteen mee verder kan.

Het is een element wat bij Ajax ernstig wordt gemist. Bij Ajax lijkt die durf om vooruit te denken te ontbreken en als die keuze dan toch wordt gemaakt gaat dat vaak met een rollertje, een bal waar een middenvelder te weinig mee kan omdat die bal niet zuiver is of gewoon te zacht is. Juist het tempo van een inspeelpass is essentieel. Een bal die te hard is stuit van je voeten, een bal die te zacht is kan je nauwelijks in één beweging meenemen of doorzetten. Een inspeelpass die goed hard is is daarentegen zwanger met mogelijkheden voor spelers die iets kunnen met een bal. Een bal die uitnodigt tot snelheid en creativiteit.

Ik mis dat enorm bij Ajax. Elke keer dat balletje breed. Frank de Boer noemt dat geduld, maar je hoeft geen profvoetballer te zijn om te zien dat de mogelijkheden er vaak zat liggen maar niet gebruikt worden. Er moet dan een speler staan die dat kan en durft, iets wat spelers bij Ajax op dit moment niet doen. Kortom, huiswerk voor Poulsen en Schöne maar vooral ook voor Riechedly Bazoer. Laat een video samenstellen van Nigel de Jong tijdens de interland tegen Hongarije en ga die eens heel goed bestuderen. Heel erg goed, want als Ajax als ploeg stappen wil maken zijn dit wel die voetbaltechnische elementen die absoluut veel beter moeten.

Een kritische vraag

Beste Frank,

Ik ben een groot fan van jou. Ik bewonder de wijze waarop jij van Ajax weer een ploeg hebt gemaakt die de intentie heeft om het spelletje te spelen zoals wij fans dat graag zien. Het spelletje waarmee Ajax zich onderscheidt van de rest. Ik heb groot respect voor de manier waarop jij Ajax door een periode van bestuurlijke onrust hebt geloodst en ben natuurlijk buitengewoon gelukkig met 3 kampioenschappen op rij. Toch heb ik een kritische vraag voor jou.

Waarom falen alle buitenspelers bij Ajax sinds jij aan het roer staat? Ebecilio, Özbiliz, Lukoki, Boerrigter, Sulejmani en Jozefzoon bleken allemaal te licht en laten we eerlijk zijn, met Viktor Fischer en Bojan loopt het nu ook niet bepaald lekker. Is Ajax nu echt te licht op de flanken of is hier toch meer aan de hand? Het lijken toch te veel spelers om dit toe te schrijven aan toeval. Ik hoef jou natuurlijk niet te vertellen hoe belangrijk buitenspelers zijn voor Ajax. Jouw direct leidinggevende, Marc Overmars, is nog altijd de duurste Nederlandse speler uit de Hollandse voetbalgeschiedenis en jouw assistent Dennis Bergkamp weet als geen ander hoe belangrijk vleugelspelers zijn in de aanval. Toch wil het onder jouw leiding maar niet vlotten met de buitenspelers.

Ligt de focus misschien te veel op het centrum? De as van het elftal is belangrijk, maar verwachten we daar niet te veel van? Zijn wij de afgelopen jaren te veel verwend geweest door Jan Vertonghen, Christian Eiksen en Siem de Jong om ook die aandacht aan de flanken te besteden die spelers op die posities verdienen? Of faalt het technisch beleid van Ajax op dit gebied dan al 3 jaar op rij? De laatste die echt wist te overtuigen op de flanken van Ajax was Luis Suarez. Luis was een echte topper maar in onze Nederlandse competitie moet Ajax toch beschikken over spelers die goede actie kunnen maken en die voetballend overeind blijven in het zeer beperkte geweld van de Eredivise. Dan heb ik het maar even niet over de Champions League.

Ik denk niet dat ik te veel verwacht, beste trainer. Meer dan ooit onder jouw bewind hebben we onze vleugels nodig, is het nodig dat ons talent doorbreekt. Dit elftal heeft nu voetbal nodig. Dit elftal heeft Fischer, Andersen en Bojan nodig. Zij hebben het talent dat Ajax nodig heeft. Zij kunnen het gemis van Eriksen opvangen met creativiteit, combinaties en acties. Hun doorbreken is in mijn ogen de test van dit seizoen voor jou en jou staf, beste Frank.

Zeer hoogachtend,

Een andere Frank