Ons logo

24 jaar geleden moest het Ajax logo wijken. In eind jaren '80 besloten de toenmalige topmensen van Ajax dat de club moest moderniseren. Op veel vlakken hadden ze gelijk. Ajax speelde bijvoorbeeld haar wedstrijden in De Meer en het Olympisch Stadion en had een relatief bewogen en onsuccesvolle periode achter de rug. Er moest een nieuw stadion komen, sportief werd de goede weg ingeslagen maar men besloot ook tot het ontwerpen van een nieuw logo.

Verschillende drogredenen werden aangevoerd om het verdrijven van het 90 jaar oude logo goed te praten. Het zou op afstand moeilijk te zien zijn en het was verouderd en dus kwam er een kek gestyleerd logo bestaande uit 11 lijnen die samen wat weg hadden van de mythologische Griekse held die tot dan toe synoniem was met de club. Van meet af aan waren de fans er niet gelukkig mee maar er viel niet over te praten, een nieuw logo tegen wil en dank. Salliant detail was overigens dat Ajax de rechten op de oude beeltenis niet bezat en op de nieuwe natuurlijk wel... kortom, het had waarschijnlijk niet zo heel veel te maken met de ouderdom of herkenbaarheid.

Ondertussen houdt de kritiek vanaf de tribunes aan. Jaar na jaar zijn er wel acties van en door de verschillende supportersgroepen om het oude logo weer terug te laten keren. Ajax lijkt sinds een paar jaar ook meer gevoelig voor deze roep. Het oude logo deed z'n rentree op officiële kleding en zelfs, weliswaar op zeer bescheide wijze vergezeld door alle voormalige logo's, op de wedstrijdkleding. Maar voor velen is het niet voldoende, alleen de volledige rehabilitatie van het oude logo is voldoende.

Net als bij de invoer van nieuwe logo rust de roep om het oude logo toch voornamelijk op zeer oppervlakkige redenen. Uiteindelijk gaat het eigenlijk slecht om één echte reden. Emotie. Misschien wel de belangrijkste reden. Emotie is de reden waarom elke wedstrijd weer ruim 50.000 mensen de tribunes bevolken. Emotie is de reden dat mensen artikelen van Ajax kopen, bladen lezen, websites openen en op allerlei manieren hun liefde voor de club tot uiting brengen. Mensen komen naar Ajax voor het voetbal maar ze blijven fan vanwege de emotie die Ajax oproept. En ondanks dat het al weer 24 jaar geleden is, blijft juist het oude logo die emotie vertolken.

Geef Ajax z'n gezicht terug. Geef ons het logo dat past bij de emotie. Geef ons het oude logo. Het echte logo. Het enige logo. Ons logo.

Doorselecteren

Doorselecteren is bijna een religie geworden bij Ajax. Een tijd lang was teamsucces heel belangrijk maar met de komst van Johan Cruijff en Frank de Boer is individuele ontwikkeling nadrukkelijk belangrijker geworden. Jongens van de B1 spelen bij de A2 en A1, A junioren spelen bij Jong Ajax en zelfs bij Ajax 1. Alles staat in het teken van hetzelfde doel, toptalent klaarstomen voor Ajax 1 en daar moet de hele club alles voor in het werk stellen. Op één essentiele positie blijft alles echter rustig terwijl het één van de belangrijkste binnen de club is, die van hoofdtrainer. De positie van Frank de Boer bij Ajax is vanzelfsprekend onbedreigd en onbetwist. Tegelijkertijd is zijn vertrek op termijn onvermijdelijk. De successen van Frank, maar ook zijn heldere visie en vermogen in roerige tijden rustig te blijven, blijven in het buitenland natuurlijk ook niet onopgemerkt. Ook De Boer zelf zal op den duur best de uitdaging willen opzoeken en slechts weinig Ajacieden zullen hem dat misgunnen na zijn prestaties bij onze club.

Waar een trainer vertrekt, zal er ook een moeten komen. Binnen de visie van Johan Cruijff moeten sleutelposities binnen een club bij voorkeur bezet worden door voormalig topvoetballers en gezien de geschiedenis van Ajax is de conclusie dat men zoekt naar een oud-Ajacied voor de hand liggend. Bij de jeugd lopen echter wel veel oud-spelers rond, maar toch veelal als individueel trainer en niet als elftalverantwoordelijke. Neem Dennis Bergkamp, nu assistent en natuurlijk een icoon in binnen- en buitenland maar ook iemand die in zichzelf geen hoofdtrainer ziet. Maar ook al die anderen, zoals Jaap Stam, Ronald de Boer, Kenneth Perez en  Brian Roy, lijken die ambitie niet te hebben. Ajax lijkt dus aangewezen op een trainer van buitenaf. Bij Jong Ajax is daar nog Alfons Groenendijk maar deze laat voorlopig bij Jong Ajax nog niet de indruk van een toekomstig hoofdtrainer achter.

Fred Grim heeft dat traject eigenlijk al doorlopen. 15 seizoenen actief als speler en trainer en tegenwoordig hoofdtrainer bij Almere City. Of Grim wel de beste kandidaat voor Ajax is is maar de vraag want hoewel 'good old' Fredje Grim een bekende is bij Ajax is hij niet bepaald topvoetballer geweest en relatief onbekend buiten Europa. Een uithangbord is hij dus niet echt. Clarence Seedorf leek een ideale kandidaat. Een fantastische voetballer die altijd al een hele uitgesproken mening over voetbal had en altijd interesse had in alles om het elftal heen. Hij leek een goede kandidaat voor een geleidelijke introductie om dan via de bouwenbouw van de jeugdopleiding en Jong Ajax op den duur hoofdtrainer te worden... maar toen kwam daar AC Milan. Hoe lang dat avontuur duurt zal moeten blijken maar een stap terug van Seedorf lijkt onwaarschijnlijk. Een andere aansprekende naam is Jari Litmanen. Jari is een legende uit mijn jeugd en hij is nog altijd actief voetballer maar gaf eind vorig jaar aan wel wat te zien in een loopbaan als trainer. Jari Litmanen zou voor velen, ook voor mij, een droomkandidaat zijn.

Ik noem nu drie namen diemij persoonlijk al enige tijd rondzingen en waar ik wel eens over nagedacht heb. Er zijn zeer waarschijnlijk meer kandidaten en misschien wel betere kandidaten maar het succes van Frank de Boer lijkt een blauwdruk te zijn voor de toekomst, of moet ik Toekomst zeggen? Een trainer binnen halen, klaarstomen bij de jeugdelftallen en die dan via de A1 of Jong Ajax laten doorschuiven bij Ajax 1. Doorselecteren dus, niet alleen bij spelers maar ook met potentiele toptrainers. Nooit meer 2 miljoen salaris voor een middelmatige trainer maar vroegtijdig scouten, binnenhalen en uiteindelijke doorschuiven.
Daarom kan Ajax wat mij betreft alvast een vliegticket met een open datum opsturen naar Finland. Jari staat aan de vooravond van een nieuwe loopbaan, een begenadigd technicus die groot geworden is in de voetbalfilosofie van Ajax en klaar voor een nieuwe uitdaging. Iemand die in een jong elftal met veel eigen talent tot grootse daden kwam en die het klappen van de zweep in binnen- en buitenland kent. Scouten en doorselecteren zeg ik.

Lef

Eindelijk begint de competitie weer, en hoe! Meteen staan krakers tegen twee van de grootste rivalen op het programma. Dit zijn niet alleen confrontaties tussen rivaliserende clubs en supportersgroepen maar ook een confrontatie tussen stijlen. Zowel Feyenoord als sinds dit seizoen PSV trachten te bouwen op de eigen jeugd maar toch zijn er flinke verschillen met Ajax.

Bij PSV is de nieuwe filosofie nog altijd zeer broos. Het is zelfs maar de vraag of men er zelf wel echt in gelooft gezien de kleine miljoen euro die men overmaakt aan Fulham voor 16 wedstrijden van Ruiz. Om een speler die al seizoenen nauwelijks speelt aan te trekken voor een salaris waar de rest van de selectie vermoedelijk van verbleekt getuigt van weinig vertrouwen in de nieuwe filosofie, om over de broze financiële situatie van de Eindhovenaren maar niet te spreken. In Lampegat durven ze de stap om echt de eigen jeugd het vertrouwen te geven gewoon niet te maken. Geen, resultaat, geen vertrouwen, geen doordacht plan om met de nieuwe filosofie echt stappen te maken.

Dat is bij Feyenoord noodgedwongen anders. Financieel gezien komen de Rotterdammers van nog veel verder en al jaren lang is er nauwelijks ruimte om spelers te halen. Als gevolg heeft Feyenoord geen keuze of er wel of geen vertrouwen is in de filosofie, men heeft het gewoon te doen met eigen jeugd, aangevuld met spelers die relatief goedkoop kunnen worden aangetrokken. Dat is een verschil, want waar Feyenoord noodgedwongen keuzes maakt, maakt Ajax deze keuzes uit vrije wil. Maar er is een verschil dat nog opvallender is, namelijk dat Feyenoord tot nu toe de nieuwe filosofie niet aan resultaat weet te koppelen.

Juist dat is wat Ajax zo goed is afgegaan de afgelopen seizoenen. Niet alleen wordt er gespeeld met veel zelf opgeleide spelers, er wordt gespeeld in een herkenbaar systeem waar goede resultaten mee worden behaald. Dat heeft te maken met lef. Lef om een ambitie uit te spreken in een land waar zo'n uitgesproken ambitie vaak lacherig wordt ontvangen. Lef om niet zomaar de transfermarkt op te gaan maar gewoon vertrouwen te schenken aan eigen spelers. Lef om telkens weer een risico te nemen door in de lagere elftallen te vissen voor iemand die er dan meteen moet staan. En die Amsterdamse lef betaald zich uit met succes.

Er komen 2 krakers aan. Zou het zweet ze al in de bilspleet staan in Rotterdam en Eindhoven?

Profs

Frank de Boer staat bekend als een ultieme professional. Hij eist altijd het uiterste van zichzelf en anderen. Op vrijwel alle fronten bij Ajax is zijn hand daarin duidelijk maar ook qua professionaliteit ziet iedereen dat Ajax stappen heeft gemaakt. In een recent interview zei Thulani Serero eigenlijk hetzelfde, hij moest wel professioneler met zijn sport omgaan om een vaste kracht te worden bij Ajax. Ajax geeft ook niet voor niets voedselpakketten mee aan de spelers, alles om de spelers zo optimaal mogelijk voor te bereiden op wedstrijden.

Uiteindelijk moet professionaliteit uit de spelers zelf komen. Afgelopen zomer verdwenen op dat gebied de laatste dissonanten uit de selectie. Al eerder werd bijvoorbeeld afscheid genomen van Mounir el Hamdaoui die in zijn gedrag niet professioneel genoeg was. Deze zomer mochten Sulejmani en Boerrigter ook vertrekken uit Amsterdam. Mickey Sulejmani liep seizoenen lang met een overduidelijk overgewicht rond op de Toekomst en stond niet bepaald bekend als een trainingsbeest. Derk Boerrigter's probleem lag op een ander front, Derk weigerde namelijk in de spiegel te kijken, alles lag altijd aan een ander terwijl een echte prof eerst de handen in eigen boezem dient te steken.

Een trainer zal niet snel roepen dat hij een speler liever arm dan rijk is maar stiekem zal Frank het vertrek van deze heren niet rouwen. Bij een trainer die veel hecht aan een professionele instelling zullen dit soort mannen mateloos irriteren. Wat er achter blijft is een selectie aan profs. Jongens die keihard werken en zich realiseren dat succes ze niet aan komt waaien. Daarin schuilt het succes van een speler als Serero dit seizoen, maar ook het succes van bijvoorbeeld Daley Blind die ondanks veel kritiek nooit het hoofd liet hangen. Maar ook Kenneth Vermeer kon op lovende woorden rekenen van FdB door zijn positieve houding ondanks dat hij gepasseerd is door Jasper Cillissen. Hard werken, gezond leven en vooral goed naar jezelf kijken.

Als Frank de Boer nu in Belek over het trainingsveld kijkt zal hij toch met plezier concluderen dat daar 26 fitte en gemotiveerde professionals lopen. Heren die begrijpen wat er wordt gevraagd en daar hun stinkende best voor doen. En De Boer betaald dat terug aan zijn spelers, want als je goed presteert krijg je kansen van Frank de Boer om je te laten zien. Reeds 16 jeugdspelers(*) debuteerde onder Frank de Boer, bewijs dat je bij goede resultaten gewoon je kans gaat krijgen. Maar die kansen moet je wel zelf verdienen. Daar moet je keihard voor werken. Dat is maar goed ook want de tijd dat het succes Ajax wel aan kwam waaien ligt ruim achter ons.


* 16 jeugdspelers debuteerden on Frank de Boer
Seizoen 10-11: Bonevacia, Jozefzoon, Özbiliz, Ebecilio, Lukoki, Castillion en Boilesen
Seizoen 11-12: De Sa, Van Rhijn, Ligeon, Koppers en Klaassen
Seizoen 12-13: Fischer, Dijks, Veltman, Sporkslede en Denswil
Seizoen 13-14: Van der Hart, Riedewald

2013

Het voetbaljaar zit er op voor Ajax. 2013 was een vreemd jaar voor Ajax. Een jaar waarin prachtige en blamerende resultaten elkaar afwisselden, soms in hoog tempo. In elk jaar waar het goede en het slechte elkaar beurtelings aflost is en natuurlijk veel te bespreken en dit jaar was geen uitzondering.

Als absoluut dieptepunt heb ik het ontslag van David Endt beleeft. David Endt is een clubman pur sang, een liefhebber, een icoon. Het is zo'n persoon waar je zuinig op moet zijn. Er schenen overigens best moverende argumenten te zijn om David Endt uit zijn functie van teammanager te ontheffen. Er scheen nogal wat fout te gaan op inhoudelijk gebied, ook deden de geruchten de ronde dat Endt zich te veel met de spelers bezig hield. Toch denk ik dat er best andere mogelijkheden waren geweest voor Ajax om dit clubicoon netter te behandelen dan dat nu gebeurt is.

Op sportief gebied was het echec tegen Steaua Boekarest voor mij persoonlijk een dieptepunt. Dat mijn Ajax verliest van zo'n matige ploeg mag gewoon niet gebeuren. Het toont ook de wisselvalligheid van Ajax in Europees verband aan in de afgelopen periode. Hoewel Ajax in de competitie een stuk constanter is ging de ploeg van FdB tegen PSV met 4-0 beschamend ten onder in Eindhoven. Dit zijn wisselvalligheden die eruit moeten. Dat je verliest kan gebeuren, maar niet op een manier zoals dat tegen Steaua of PSV ging. Dat is Ajax onwaardig.

Desondanks was Ajax in 2013 verreweg de beste ploeg van Nederland. Het gat met #2 Vitesse is maar liefst 10 punten. Het 32e kampioenschap was dus logisch te noemen maar natuurlijk wel een hoogtepunt. Dat 3e kampioenschap op rij was ook psychologisch een voltreffer want bij de concurrentie zal men zich ondertussen zo langzamerhand wel afvragen wat er moet gebeuren om dit Ajax te verslaan. Daarmee heeft Ajax toch iets van die onoverwinnelijke uitstraling hervonden waar Ajax beroemd en berucht om is.

Het hoogtepunt op het veld was natuurlijk de 2-1 overwinning op Barcelona in eigen huis. De beste 1e helft die Ajax in meer als 15 jaar heeft gespeeld. Ajax was superieur in elk opzicht en een afgang voor Barcelona leek in de maak. Die afgang kwam er ook maar niet zoals wij allen dachten en hoopten. Veltman liep vroeg in de 2 helft tegen een rode kaart aan waarna een heroïsch gevecht volgde wat de overwinning alleen maar meer glans gaf.

Daarmee kom ik aan op de vraag die ik eigenlijk aan alle andere Ajacieden wil stellen: Wat waren jullie Ajax hoogte- en dieptepunten van 2013?

Nederlands succes

Het kriebelt in Amsterdam. In de Eredivisie is Ajax al weer 3 seizoenen de te kloppen ploeg maar morgen kan Ajax zich plaatsen bij de beste 16 ploegen van Europa. Morgen kan de uitgesproken ambitie om weer bij de Europese top te gaan horen kracht bijgezet worden. Morgen kan Ajax bewijzen dat Nederland niet alleen supermarkt is voor de grote competities maar dat we zelfs ook nog meedoen. Natuurlijk weten we allemaal wel dat Ajax met een eventuele overwinning morgen er nog lang niet is, maar nadat de Eredivisie lange tijd platgeslagen en uitgeteld leek zou het wel een nadrukkelijke zet in de rug zijn van de clubs die op eigen kracht overeind proberen te blijven.

Waar Ajax in toenemende mate kritiek krijgt over het aankopen van jeugdspelers heeft men het succes van dit seizoen toch nadrukkelijk te danken aan spelers uit eigen kweek. Het is tekenend dat de drie beste spelers dit seizoen allemaal een echte Ajax achtergrond hebben. Joël Veltman, Daley Blind en Davy Klaassen hebben de kritiek van de eerste maanden weten te verstommen en hebben Ajax aan de hand genomen. Alle drie kwamen ze op jonge leeftijd naar Ajax. Alle drie hebben met tegenslag te maken gehad en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze daarom en daardoor nu sterk genoeg blijken om Ajax in binnen- en buitenland aan de hand te nemen.

Bij Feyenoord en PSV zou iedereen daarom moeten staan juichen als Ajax zich woensdag weet te plaatsen voor de volgende ronde van de Champions League. Een succes voor Ajax betekent dat het voor Nederlandse ploegen mogelijk is en blijft om met relatief bescheiden middelen je te meten met de rest van Europa. Het bewijst waarom Nederlandse ploegen zich moeten blijven concentreren op de jeugd en het opleiden voor jonge voetballers zonder daarbij hun ziel te verkopen aan het grote geld zoals Vitesse dat heeft gedaan.

Juist een constructie zoals Vitesse die is aangegaan zal namelijk de doodsteek voor de Eredivisie zijn als dat fenomeen zich gaat verspreiden. Je verkoopt de club en maakt jezelf daarmee speelbal voor de grote competities. Je accepteert dan dat clubs als Chelsea en Manchester City zich scheel kopen en onze Eredivisie als een veredelde beloftecompetitie gaan gebruiken. Geen kans meer op een solide beleid want je krijgt een komen en gaan van huurlingen, geen kans om ooit nog te bouwen aan een goed elftal. Jaar in en jaar uit dansen naar de pijpen van een rijke oliesjeik of oligarch en maar zien waar het schip strandt. Het is wat mij betreft een spookbeeld, een valkuil die we ten koste van vrijwel alles moeten ontwijken.

Heel Nederland zou dus morgen gespannen op de bank moeten zitten, zwetend van spanning en hopend dat Ajax het geslepen Milan van Allegri naar de Europa League gaat verwijzen. Een overwinning voor Ajax betekent namelijk meer dan alleen succes voor de "joden", het is een succes dat heel voetbalminnend Nederland hoop voor de toekomst zou moeten geven.

Vooruit

Ajax wint weer eens. Na een draak van een oktobermaand, niet de eerste onder Frank de Boer, pakte Ajax tegen Celtic de laatste strohalm voor een Europees voortbestaan en trok de ploeg tegen NEC die positieve lijn door. Goed was het zeker nog niet maar resultaten zijn nu even belangrijker dan goed voetbal. Ook de afgelopen 2 wedstrijden was het voetbal van de ploeg als geheel gewoon zwak. Te traag, niet zuiver genoeg en te voorspelbaar maar bij vlagen was de kwaliteit die in dit Ajax schuilt toch zichtbaar. Die kwaliteit uit zich op het moment echter voornamelijk in individuen.

De meest spraakmakende van die individuen is zonder twijfel Joël Veltman. Vorig jaar nog uitlachen door de "kenners" van VI na een verdedigingsfout tegen Vitesse, nu geselecteerd door bondscoach Louis van Gaal. De jonge Veltman heerst in de Ajax verdediging en doet mij denken aan een jonge Jan Vertonghen. Waar zijn kompaan Stefano Denswil nog jeugdige foutjes maakt lijkt Veltman ongevoelig voor de voetballende malaise om hem heen. Het is natuurlijk nog veel te vroeg meteen in hosanna te ontsteken. Zie de terugval van bijvoorbeeld Ricardo van Rhijn die mijlenver verwijderd is van zijn vorm toen hij doorbrak. Veltman toont wel dat Ajax nog altijd hele goede voetballers van eigen bodem in huis heeft.

Dit wordt onderschreven door de andere jongens die de afgelopen wedstrijden Ajax aan de hand hebben genomen. Daley Blind als controleur, Davy Klaassen op het middenveld en natuurlijk Siem de Jong die als ersatz-spits weer veel indruk maakt. De rol en met name creativiteit van Lasse Schöne mag niet onderschat worden maar Ajax wordt toch wel aan de hand genomen door Nederlandse jongens uit de eigen opleiding. Dit is natuurlijk een observatie ingegeven door 2 wedstrijden en daarmee doordrenkt van opportunisme maar het is prettig om te zien hoe eigen aanwas niet ten onder gaat.

Hoe anders is dat bij de concurrentie. Vitesse is de vazal van Chelsea en kan slechts een representatief elftal opstellen met dank aan de kapitaal krachtige club uit Londen. PSV drijft op aangetrokken krachten. Het talent krijgt dit jaar wel kansen maar weet die nog niet te verzilveren en in Rotterdam kijkt men regelmatig jaloers hoe talenten na het verlaten van de Kuip opleven in dienst van de concurrentie. Met die observaties in het achterhoofd is het een compliment dat in Amsterdam de eigen jonge spelers in staat blijken te zijn om het voortouw te nemen.

De kritiek van de afgelopen periode op het presteren van Ajax is volledig terecht maar af en toe is het goed het positieve te benadrukken. Het meest positieve van de afgelopen periode zijn zonder meer de jonge twintigers van Ajax. Twintigers die die alleen maar beter kunnen worden, twintigers die het gelijk van van de ingezette koers moeten gaan bewijzen. Het moet vooruit en de eigen jeugd is daarin absoluut de sleutel.